شعر، یک شبی مجنون نمازش را شکست
یک شبی مجنون نمازش را شکست
بــی وضــــــو در کوچــه لیــلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فـــارغ از جـــام السـتـش کـــــرده بود
ســجـــــده ای زد بــــر لـــــب درگاه او
پــــر ز لیـلـــا شـــــد دل پـــــــــر آه او
گفــــت یــا رب از چه خوارم کرده ای
بـر صلیــــب عشـــــق دارم کــرده ای
جـــام لیـلــــا را بــه دسـتــــم داده ای
ونــــدر ایــن بــازی شکسـتم داده ای
نشتر عشــقـــش بـــه جانــم می زنی
دردم از لیـلــاســــــت آنــــم مـی زنی
خسته ام زین عشق، دل خونم مــکن
من کــه مجنــونــم تـو مجــنـونم مکن
مــرد ایـــن بازیـچـــــه دیـگـــر نیستم
این تو و لیـلـــای تـو ... مـــن نیســتم
گفــــت: ای دیــوانـــه لیــلـــایــت منم
در رگ پیــــــــــــدا و پنــهانـــــت منم
ســـــال هـــــــا با جـور لیلـــا ساختی
من کنــــــارت بـــــــــودم و نشناختی
عشـــــــــق لیــلــا در دلــــت انداختم
صـــد قمـــار عشـــــق یک جا باختم
کردمــــــت آوارهء صحـــــــــرا نشد
گفتــــم عـاقـــل می شــــوی اما نشد
سوختم در حســــــــرت یــک یا ربت
غیـــر لیـلـــا برنیـامـــــــــــــد از لبت
روز و شب او را صدا کــردی ولی
دیـــــدم امشــــب با منی گفـتــم بلی
مطمئن بــودم به مـن ســــر میزنی
در حریـــم خــانــــــــه ام در میزنی
حال این لیلا که خوارت کــرده بود
درس عشقش بیقرارت کــــرده بود
مرد راهش بــــاش تا شــاهت کنم
صد چو لیلا کشتــــه در راهت کنم
